Selecteer een pagina

In Bretagne, dat is in het noordwesten van Frankrijk, zijn er deze prachtige, legendarische en meestal zeer pittoreske enclos parroissiaux. Zulke gesloten parochies sluiten zich opzettelijk af van de buitenwereld.

 

De meeste liggen (ruwweg) aan de noordkust tussen Brest en Morlaix.

Vaak bestaat deze cluster van gebouwen uit de kerk zelf, de triomfpoort, het ossuarium en de calvaire. Dit woord kan slechts gebrekkig worden vertaald met Golgotha, omdat wij daar in de Duitse taal iets anders onder verstaan.

 

Naast de kerk is de Calvaire het centrum van de wijk. Op of aan de muur zijn scènes uit het leven van Jezus gebeeldhouwd. De kruisiging wordt bijna altijd bovenaan afgebeeld.

Er zijn heel verschillende calvaires. Sommige zijn monumentaal, andere zijn klein, eenvoudig en rustig. Sommige zijn van hoge artistieke kwaliteit, andere van rustieke, eenvoudige, soms naïeve, maar altijd zeer ontroerende stijl.

Deze calvaires zijn, samen met de menhirs van Carnac, het onderscheidende kenmerk van Bretagne geworden. Charles Le Goffic (1863 – 1932) schreef zeer treffend: “Een krachtig idealisme doordringt deze barbaarse friezen. (…) De Bretonse ziel trilt in hen en kan hier worden gevangen in een van zijn meest aangrijpende manifestaties.”

 

(A.W.)