Selecteer een pagina

Hermann Carl von Keyserlingk, Russisch gezant aan het hof van Dresden, leed zijn hele leven lang aan depressies en slapeloosheid. Een tegenslag voor hem, maar een zegen voor ons en de geschiedenis van de muziek.

Om zijn eenzaamheid te verdrijven moest zijn kamermuzikant Johann Gottlieb Goldberg avond na avond het klavecimbel spelen.

“De graaf zei eens tegen Bach dat hij graag wat pianostukken voor zijn Goldberg zou willen hebben die zo zacht en vrolijk van karakter zouden zijn dat hij tijdens zijn slapeloze nachten een beetje opgewekt kon worden. Bach geloofde dat deze wens het best kon worden vervuld door variaties die hij tot nu toe als ondankbaar werk beschouwde vanwege dezelfde basisharmonie.”

 

Hoe mooi dit verhaal ook klinkt, het laatste onderzoek heeft aangetoond dat het niet waar is.

Toch is het werk onder deze naam de muziekgeschiedenis ingegaan en wordt het vandaag de dag nog steeds beschouwd als een van de mooiste voorbeelden van dit genre.

 

Een persoon die zijn hele leven aan dit stuk heeft gewerkt was de Canadese pianist Glenn Gould. Er zijn twee opnames van hem die bijna dertig jaar na elkaar zijn gemaakt.

 

Op de eerste, uit 1955, speelt G. Gould met het betoverende temperament van een 22-jarige jongen en bevrijdt het stuk van alle patina die het in de loop der tijd heeft verworven.

 

In de opname van 1982 lijkt hij alle virtuoze schittering te hebben verloren, waardoor hij een volwassen, duidelijk aanwezige interpretatie van zeldzame schoonheid en intimiteit achterlaat die men moet weten of men geïnteresseerd is in dit werk.