Zaznacz stronę

W 1857 r. w Paryżu u stóp Montmartre urodziła się Cécile Chaminade.

Jej matka, pianistka, początkowo sama uczyła dziewczynkę gry na fortepianie i szybko stało się jasne, że trzeba tu pielęgnować szczególny talent. Ośmiolatka wkrótce grała dla George’a Bizeta, który nazwał ją “Małym Mozartem”. W późniejszym czasie Cécile mogła również pobierać prywatne lekcje harmonii i kontrapunktu. Istnieją bardzo wczesne utwory sakralne Cécile Chaminade, która nie miała jeszcze dziesięciu lat, a w wieku jedenastu lat ukazały się drukiem dwa jej mazurki na fortepian.

 

W wieku 18 lat Cécile dała wreszcie swój pierwszy koncert, a dwa lata później wystąpiła w słynnej Salle Pleyel w Paryżu. Mniej więcej od tego czasu coraz większą popularność zyskują także jej kompozycje. Jedna rzecz do dziś wyróżnia muzykę Cécile Chaminade ponad wszystkie inne: podoba się od razu, przy pierwszym przesłuchaniu, ale nigdy nie jest banalna.

Wkrótce została aktywną członkinią Société nationale de musique, na którego koncertach wykonywano niektóre z jej kompozycji. W 1891 roku, gdy miała 34 lata, jej najbardziej udana piosenka L’Anneau d’argent (Srebrny pierścień) została wydana w imponującym nakładzie 200 000 egzemplarzy.

Po wcześniejszych podróżach koncertowych do Francji, Szwajcarii, Belgii i Holandii, w 1892 roku nastąpił jej angielski debiut. Tam, w Anglii, Cécile cieszyła się szczególnie wielkim szacunkiem. Kilkakrotnie grała dla królowej Wiktorii, która zaprosiła ją nawet do spędzenia kilku dni w zamku Windsor. Jej często ekstrawaganckie stroje były chętnie naśladowane przez angielskich fanów.

Teraz występowała w krajach bałkańskich i w końcu w USA, ludzie zakładali kluby Chaminade i handlowali pamiątkami po Chaminade.

 

Doświadczenia I wojny światowej ostatecznie wyciszyły Cécile. W 1914 r. objęła kierownictwo szpitala dla rannych żołnierzy, ciężko w nim pracowała, aż w końcu sama zachorowała. Przychodziła komponować tylko w nocy. A potem, po wojnie, jej sposób pisania nie był już wystarczająco “nowoczesny”; jej przeważnie krótkie utwory fortepianowe i salonowe nie pasowały już do czasów. Francja teraz “brzmiała” inaczej, nowe pokolenie z nowymi pomysłami czekało w skrzydłach. Cécile Chaminade komponowała stosunkowo niewiele, głównie muzykę fortepianową. W 1937 roku zamieszkała w Monte Carlo, gdzie zmarła samotną śmiercią w 1944 roku.

 

 

(A. W.)