Zaznacz stronę

Na zachodzie silna Francja, a na północy bardzo dobrze dostrojony system małych państw niemieckich – tak więc Habsburgowie mieli możliwość rozszerzenia swoich posiadłości tylko na południe lub wschód. Kraje na wschodzie były najłatwiejszą zdobyczą, a z biegiem czasu takie różne kraje jak Czechy, Morawy czy Królestwo Węgier znalazły się pod panowaniem Habsburgów.

 

Po tym, jak narody przez wieki akceptowały fakt, że rządzili nimi obcy monarchowie i byli pchani na planszy jak figury, idea prawa narodów do samostanowienia zaczęła się ugruntowywać w następstwie rewolucji francuskiej.

Niektóre imperia, takie jak francuskie czy angielskie, nie miały z tym większego problemu, ponieważ w ich granicach żyła stosunkowo jednorodna ludność etniczna.

Imperium Habsburgów natomiast było szczególnym przypadkiem. Pod jego panowaniem byli barwni ludzie różnych narodowości, w tym niemieccy Austriacy, Węgrzy, Polacy, Czesi, Włosi, Chorwaci, Rusini i Słoweńcy.

 

Po Kongresie Wiedeńskim na razie tłumiono wołanie o wolność i niepodległość, ale w 1848 r. presja była zbyt silna, a na kontynencie wybuchła kolejna burza rewolucji.

Aby uratować swoją władzę, austriacki władca Franciszek I powołał się na “święty sojusz” i ponownie, z pomocą armii rosyjskiej, udało mu się stłumić powstania.

Jednak po klęsce Franciszka Józefa I w wojnie niemieckiej 1866 r. monarchia była zbyt słaba, by domagać się absolutnych rządów habsburskich. Dlatego też przedstawiciele cesarza i węgierskiego parlamentu spotkali się na negocjacjach.

 

Aby zapobiec rozpadowi monarchii na pięć królestw i rządów Słowian, postanowiono podzielić imperium na dwie połówki, tzw. dualizm, w którym to Niemcy i magowie mieli odpowiednio władzę.

W trakcie tych negocjacji przywrócono węgierski Reichstag, wybrano węgierski rząd królewski i ostatecznie cesarz Franciszek Józef I został koronowany na króla magharów Koroną Świętego Stefana.

 

Oznaczało to koniec imperium austriackiego i początek monarchii austro-węgierskiej.