Zaznacz stronę

Około roku 1380 szwedzki radca cesarski i właściciel ziemski Bo Jonsson, członek rodziny Grip, który nabył szereg posiadłości w rejonie Mariefred, postanowił wybudować tu zamek (strategicznie położony na małej wyspie).

 

W ciągu następnych 150 lat zamek miał burzliwą historię. Został on nabyty przez duńską królową Małgorzatę I, zastawił hrabiego Hansa von Ewersten (którego komornik szybko spłonął w czasie powstania “Engelbrekt”) i po dalszych zmianach własności został ostatecznie przekazany w spadku pobliskiemu klasztorowi, Domowi Czarterowskiemu Marienfred.

 

Ale około 30 lat później został ponownie skonfiskowany przez koronę i w 1525 roku Gustav I. Waza postanowił przenieść swoją stałą siedzibę na Gripsholm. Z tego powodu kazał rozbudować zamek i przekształcić go w twierdzę.

Najbardziej znaczącą zmianą było dodanie czterech potężnych wież, które do dziś charakteryzują oblicze budynku. Jeden z nich miał ostatecznie służyć Gustavowi jako jego rezydencja.

 

Po jego śmierci budowa zamku była kontynuowana przez Eryka XIV z długimi przerwami. Już wtedy zamek nie nadawał się na twierdzę obronną, zamiast tego był sporadycznie wykorzystywany jako więzienie.

W latach 1563-1567 więziony był tu m.in. brat Johann III i jego żona Katharina Jagiellonica. W 1571 r. Johann zamknął na zamku swojego obalonego brata Erika i jego rodzinę.

 

Ostatecznie 13 czerwca 1573 r. Eryk został wydobyty z niewoli przez syna Gustawa Wazy, przyszłego króla Karola IX (oficjalnie z powodu koniecznych napraw sufitu).

To właśnie Karol kazał wybudować tu słynną salę cesarską, w której dziś można podziwiać pełnowymiarowy portret Gustava Wasy.

 

Z biegiem czasu pałac był wielokrotnie przebudowywany i dostosowywany do panującego w nim ducha, na przykład gdy Gustaw III wpadł na pomysł wybudowania tu prywatnego teatru.

Pod koniec XIX wieku miały miejsce ostatnie duże renowacje i przebudowy. Kiedy jednak w trakcie tych prac podjęto próbę odwrócenia wszystkich zmian od około 1600 roku, nastąpił ostry protest i projekt został zarzucony.

 

Dzięki temu zamek zachował się jako arcydzieło architektury, odzwierciedlające kilka wieków szwedzkiej historii kultury, a obecnie jest dostępny dla zwiedzających.